O kadar sıkıldım ki bunu bile yazarken sıkılıyorum.
Bakın gerçekten ne yazacağımı bilmiyorum bir kıyametin içine girdim ve kurdum burayı.
Şu sıralar meselem o kadar tembelliği alıştım ki gerçekten yatağımdan kalıp yeni bir güne hazır olmak benim için ölümle eş değer.
Bu çok abartı oldu ama kısmen böyle.
Bazen kelimeler geliyor ve cümleler oluşturuyor. Şu an olduğu gibi. Aslında ne yazdığımı geçekten bilmiyorum çünkü aklımdan geçen mantıksız ya da mantıklı her şeyi yazıyorum bundan sonra da böyle olacak sanırım.
Aslında ben kendimin kahramanı olmak isterken daha diplere battığımı fark edince ve elimden bir şey gelmiyorken bunu izleyerek (tabi ücretsiz olarak bunun altını çizmeliyim) hiç bir şey yapasım gelmiyor.
Yap diyorum kalk işte o gün bugün ama yok yani elimden bir şey gelmiyor bu tembellik hastalığından kurtulmam gerek.
Konu bütünlüğü desen leş çünkü bir kez daha demeliyim aklımdan geçen şeyler bunlar. Sadece yazmak istedim ve bu iyi geldi bunu burada bırakıp gitmem daha doğru belki gelecek yazım büyümenin zararlarıyla alakalı olur.
Şimdilik görüşmek üzere.
Tabi kimler görürse artık.

Hiç yorum yok:
Yorum Gönder